malarka o wyraźnym indywidualnym stylu i ogromnych możliwościach. Urodzona w 1964 roku, studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, na Wydziale Projektowania Graficznego w Katowicach w latach 1997-2002. Dyplom uzyskała w 2002 roku na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Romana Nowotarskiego.

   Dała się poznać jako malarka tworząca w aurze snów, bliska intuicjom surrealistycznym. Chętnie podejmuje wątek kobiecego ciała i jego nieraz niepokojących relacji z naturą. To malarstwo głęboko zmysłowe, cielesne i naznaczone erotyzmem. Z zadziwiającą łatwością artystka porusza się po różnych stylach. W ostatnim okresie zaskoczyła odbiorców swojej sztuki śmiałymi i udanymi nawiązaniami kojarzącymi się z okresem międzywojnia, sztuki art deco, jednak nadzwyczaj indywidualistycznymi i w istocie niemożliwymi do jednoznacznego zaklasyfikowania. Radykalnie zmieniając estetykę swoich płócien, pozostawia jednak jako dla nich kluczową kobiecą urodę i tchnienie... Sprawność techniczna pozwala jej wypowiadać się w niemal dowolny sposób i zawsze przekonująco.

   Jej kobiece spojrzenie jest zupełnie pozbawione łzawości czy sentymentalizmu, pozostaje natomiast przenikliwe, inteligentne i niedosłowne. Ujmuje autentyzm, szczerość, psychologia tych obrazów. A jednym z ich rozpoznawalnych motwów są dłonie…, onegdaj ukrywane dziś wysuwane na pierwszy plan. Znakomity warsztat, intrygująca, wolna od banału narracja, zdolność do wzruszania widza… to ogromna siła jej malarstwa.

   Maciej M. Szczawiński pisał o wcześniejszych obrazach twórczyni: "Marzena Naliwajko, bardzo kobieca w swej sztuce, raz subtelna i liryczna, raz (ten sam obraz!) frenetyczna i złowieszcza - jednoczy widzialne w taki sposób, że zaczynamy pytać co tu jest iluzją? Co jawą".